سيره اخلاقي امام حسن مجتبي (ع):

امام حسن (عليه السلام) در طول زندگي پر برکتش همواره در راه هدايت و ارشاد مردم گام بر مي‏داشت

و شيوه‏ي برخوردش با عموم مردم حتي دشمنان چنان جالب و زيبا بود که همه را به خود جذب مي‏کرد.

مورخين نوشته‏اند «روزي امام مجتبي (عليه السلام) سواره از راهي مي‏گذشت.

مردي شامي بر سر راه آن حضرت آمد و ناسزا گفت. وقتي که فحش‏هايش تمام شد،

امام (عليه السلام) رو به او کرده و سلامش کرد! آنگاه خنديد و گفت:

اي مرد! فکر مي‏کنم در اين جا غريب هستي... اگر از ما چيزي بخواهي، به تو عطا خواهيم کرد.

اگر گرسنه‏اي سيرت مي‏کنيم، اگر برهنه‏اي مي‏پوشانيمت، اگر نيازي داري، بي‏نيازت مي‏کنيم،

اگر از جايي رانده شده‏اي پناهت مي‏دهيم، اگر حاجتي خواسته باشي برآورده مي‏کنيم،

هم‏اينک بيا و مهمان ما باش. تا وقتي که اين‏جا هستي مهمان مايي...

مرد شامي که اين همه دل‏جويي و محبت را از امام مشاهده کرد به گريه افتاد و گفت:

«شهادت مي‏دهم که تو خليفه‏ي خدا روي زمين هستي و خداوند بهتر مي‏داند

که مقام خلافت و رسالت را در کجا قرار دهد. من پيش از اين،

دشمني تو و پدرت را به سختي در دل داشتم. اما اکنون تو را محبوب ترين خلق خدا مي‏دانم.